Observatie
In de huidige cross-subsector allocatie verliezen sociale huur subsectoren (EG_SH, MG_SH) structureel van vrije sector subsectoren.
Huidige mechanisme
Per subsector wordt lokaal een afkapgrens bepaald, waarna in de cross-subsector ArgMax de subsector met de hoogste geschiktheid wint. Omdat SH structureel een lagere geschiktheid heeft (minder profijtelijk in de exploitatiesaldo-systematiek), verliest SH op vrijwel elke cel waar VS ook boven zijn afkapgrens uitkomt. Het iteratie-mechanisme zou dit moeten opvangen door VS uit de competitie te halen zodra zijn RestClaim 0 is, waarna SH op het restant kan alloceren. In de praktijk is de bezorgdheid dat dit onvoldoende werkt: VS pakt in vroege iters de aaneengesloten geschikte cellen, waardoor wat voor SH overblijft mogelijk versnipperd is en deels wegvalt in de groepsgrootte- en morfologische filters.
Discrepantie met de werkelijkheid
In de praktijk komt sociale huur niet "achteraan in de rij" op de marktmechaniek-uitkomst, maar wordt het via beleid (20/40/40-regels of vergelijkbaar) afgedwongen binnen gemengde projecten. SH en VS bouwen daar dus naast elkaar op dezelfde locatie, op grond van een planologische verplichting in plaats van vrije concurrentie. Het huidige model reflecteert deze beleidssturing niet.
Voorstellen
Twee denkrichtingen om te overwegen:
-
Pre-allocatie van SH/MH op hun beste cellen vóór de vrije competitie. Dit is een sterke implementatie van het beleidsmandaat: beleidsafgedwongen subsectoren krijgen eerst hun deel, daarna mag de rest concurreren op het restant. Conceptueel schoon, maar mogelijk te rigide.
-
Policy multiplier op de geschiktheid van SH/MH zodat zij in cross-subsectorcompetitie minder structureel verliezen, zonder altijd te winnen. Zachtere ingreep met minder ingrijpende codewijziging.
Kalibratiekwestie
Bij beide voorstellen geldt een kanttekening: in de praktijk wordt de SH-eis binnen projecten regelmatig verlaagd om een project financieel rond te krijgen. SH consequent op de meest geschikte cellen plaatsen overschat dus eigenlijk de werkelijke beleidsdoorwerking. Een realistische implementatie zou kunnen zijn een fractie van de SH-claim hard pre-alloceren (de "harde kern" die ook in onderhandeling overeind blijft), en het restant via een multiplier of via de huidige competitie laten lopen. Hoe groot de fractie zou moeten zijn, is een aparte kalibratie- en validatievraag.
Observatie
In de huidige cross-subsector allocatie verliezen sociale huur subsectoren (EG_SH, MG_SH) structureel van vrije sector subsectoren.
Huidige mechanisme
Per subsector wordt lokaal een afkapgrens bepaald, waarna in de cross-subsector ArgMax de subsector met de hoogste geschiktheid wint. Omdat SH structureel een lagere geschiktheid heeft (minder profijtelijk in de exploitatiesaldo-systematiek), verliest SH op vrijwel elke cel waar VS ook boven zijn afkapgrens uitkomt. Het iteratie-mechanisme zou dit moeten opvangen door VS uit de competitie te halen zodra zijn RestClaim 0 is, waarna SH op het restant kan alloceren. In de praktijk is de bezorgdheid dat dit onvoldoende werkt: VS pakt in vroege iters de aaneengesloten geschikte cellen, waardoor wat voor SH overblijft mogelijk versnipperd is en deels wegvalt in de groepsgrootte- en morfologische filters.
Discrepantie met de werkelijkheid
In de praktijk komt sociale huur niet "achteraan in de rij" op de marktmechaniek-uitkomst, maar wordt het via beleid (20/40/40-regels of vergelijkbaar) afgedwongen binnen gemengde projecten. SH en VS bouwen daar dus naast elkaar op dezelfde locatie, op grond van een planologische verplichting in plaats van vrije concurrentie. Het huidige model reflecteert deze beleidssturing niet.
Voorstellen
Twee denkrichtingen om te overwegen:
Pre-allocatie van SH/MH op hun beste cellen vóór de vrije competitie. Dit is een sterke implementatie van het beleidsmandaat: beleidsafgedwongen subsectoren krijgen eerst hun deel, daarna mag de rest concurreren op het restant. Conceptueel schoon, maar mogelijk te rigide.
Policy multiplier op de geschiktheid van SH/MH zodat zij in cross-subsectorcompetitie minder structureel verliezen, zonder altijd te winnen. Zachtere ingreep met minder ingrijpende codewijziging.
Kalibratiekwestie
Bij beide voorstellen geldt een kanttekening: in de praktijk wordt de SH-eis binnen projecten regelmatig verlaagd om een project financieel rond te krijgen. SH consequent op de meest geschikte cellen plaatsen overschat dus eigenlijk de werkelijke beleidsdoorwerking. Een realistische implementatie zou kunnen zijn een fractie van de SH-claim hard pre-alloceren (de "harde kern" die ook in onderhandeling overeind blijft), en het restant via een multiplier of via de huidige competitie laten lopen. Hoe groot de fractie zou moeten zijn, is een aparte kalibratie- en validatievraag.